تبليغاتX
می ده گزافه ساقیا تا کم شود خوف و رجا.... گردن بزن اندیشه را ما از کجا او از کجا.... پیش آر نوشانوش را از بیخ برکن هوش را.... آن عیش بی روپوش را از بند هستی برگشا.... در مجلس ما سرخوش آ برقع ز چهره برگشا.... زان سان که اول آمدی ای یفعل الله ما یشا....دیوانگان جسته بین از بند هستی رسته بین.... در بی دلی دل بسته بین کاین دل بود دام بلا.... زودتر بیا هین دیر شد دل زین ولایت سیر شد.... مستش کن و بازش رهان زین گفتن زوتر بیا.... بگشا ز دستم این رسن بربند پای بوالحسن... پر ده قدح را تا که من سر را بنشناسم ز پا.... بی ذوق آن جانی که او در ماجرا و گفت و گو.... هر لحظه گرمی می کند با بوالعلی و بوالعلا.... نانم مده آبم مده آسایش و خوابم مده.... ای تشنگی عشق تو صد همچو ما را خونبها.... امروز مهمان توام مست و پریشان توام... پر شد همه شهر این خبر کامروز عیش است الصلا اندیشه ها و افکار مولانا - تاخير تا به کی؟!...

حکايت حال آن درشت خوی نافرمان که در تزکیه اخلاق تاخير کند تا وقتی

 

که فرصت فوت شود و سخن حضرت مولوی است قدس سره :

 

 

همچو آن شخص درشت خوش سخن            در ميان ره نشاند او خاربن

 

ره گذر یانش ملامت گر شدند            بس بگفتندش این بکن این را نکند!

 

هر دمی آن خاربن افزون شدی           پای خلق از زخم ان پر خون شدی

 

جامه های خلق بدریدی ز خار                    پای درويشان بخستی زار زار

 

چون به جد حاکم بدو گفت این بکن              گفت آری بر کنم روزيش من

 

مدتی فردا و فردا وعده داد                       شد درخت خار او محکم نهاد

 

تو که می گويی که فردا اين بدان           که به هر روزی که می آيد زمان

 

آن درخت بد جوانتر می شود                     وين کننده پير مضطر ميشود

 

خاربن در قوت و برخاستن                           خارکن در پيری و در کاستن

 

خاربن هر روز و هر دم سبز و تر                   خارکن هر روز زار و خشک تر

 

او جوان تر می شود تو پيرتر                          زود باش و روزگار خود مبر

 

خار بن دان هر يکی خوی بدت                        بارها در پای خار آخر زدت

 

بارها از خوی خود خسته شدی          حس نداری سخت بی حس آمدی

 

يا تبر برگير و مردانه بزن                            تو علی وار اين در خیبر بکن

 

يا به گلبن وصل کن اين خار را                           وصل کن با نار نور يار را

 

تا که نور او کشد نار تورا                            وصل او گلشن کند خار تورا

 

...........................................................................................

 

توضيحات بنده:

 

در اين قسمت حضرت مولوی داستانی را بيان می کند داستان در باره خار

 

کنی است که کندن بوتهء خا ر را به تعويق می افکند آنقدر که روز به روز آن

 

بوته رشد کرده  و  تبديل به   درختی می شود و روز به روز  خار کن ضعيفتر

 

شده و از کندن آن عاجز تر می شود

 

منظور حضرت از آوردن این داستان هشدار  به انسان  هاييست که تزکيه و  

 

اصلاح  اخلاق های  زشت  خود  را  به تعويق انداخته و فردا فردا  می کنند

 

غافل از اينکه روز به روز انسان پيرتر و ضعيفتر می شود و آن رذيلهء اخلاقی

 

در انسان ثابت تر تا حدی که انسان از تزکيه عاجز  می شود  از نتيجه ء اين

 

روايت در کار های روزمره نيز می توان استفاده کرد مثلا اکثر  ما کاری هايي

 

را در طول روز  بايد انجام دهيم ولی آنقدر فردا فردا  می کنيم  که  کلی  کار

 

روی هم جمع می شود تا اينکه از انجام آن عاجز می شويم! !

 

آرزو می کنم همه ی ما از اين حکايت حضرت مولوی پند گرفته  و  روز به روز

 

در رفع رذايل اخلاقی و کسب فضايل اخلاقی تلاش کرده  و با انجام دادن به

 

موقع کارها روز به روز پله های ترقی را طی کنيم.

 

باز اگر دوستان در معنای اشعار سوالی داشتند بنده حقير در خد متم

 

 

                                                                                 يا علی

نوشته شده توسط خاک پای مولانا در 87/01/26 |