تبليغاتX
می ده گزافه ساقیا تا کم شود خوف و رجا.... گردن بزن اندیشه را ما از کجا او از کجا.... پیش آر نوشانوش را از بیخ برکن هوش را.... آن عیش بی روپوش را از بند هستی برگشا.... در مجلس ما سرخوش آ برقع ز چهره برگشا.... زان سان که اول آمدی ای یفعل الله ما یشا....دیوانگان جسته بین از بند هستی رسته بین.... در بی دلی دل بسته بین کاین دل بود دام بلا.... زودتر بیا هین دیر شد دل زین ولایت سیر شد.... مستش کن و بازش رهان زین گفتن زوتر بیا.... بگشا ز دستم این رسن بربند پای بوالحسن... پر ده قدح را تا که من سر را بنشناسم ز پا.... بی ذوق آن جانی که او در ماجرا و گفت و گو.... هر لحظه گرمی می کند با بوالعلی و بوالعلا.... نانم مده آبم مده آسایش و خوابم مده.... ای تشنگی عشق تو صد همچو ما را خونبها.... امروز مهمان توام مست و پریشان توام... پر شد همه شهر این خبر کامروز عیش است الصلا اندیشه ها و افکار مولانا

 

بسم الله الرحمن الرحیم

 

در بیان روزه و آن در شریعت امساک است از مفطرات و در حقیقت اعراض است از

 

التفات به جمیع کائنات و گفته اند :روزه جسد باز ایستادن است از طعام و روزه دل

 

 نگاه داشتن دل است از وساوس آثام –روزه روح-عدم التفات است به کل انام و روزه

 

 سر استغراق است در بحر مکاشفه ومشاهده علی الدوام.آن که روزهء صورت دارد

 

افطار او در شب باشد و آنکه روزه معنی دارد افطار او در وقت لقاء رب باشد که

 

الیه اشار:

 

 

روزه گوید کرد تقوا از حلال                در حرامش دان که نبود اتصال

 

هست گربه روزه دار اندر صیام           خفته کرده خویش بهر صید خام

 

کرده بد ظن زین کژی صد قوم را        کرده بد نام اهل جود و صوم را

 

لب فرو بند از طعام و از شراب          سوی خوان آسمانی کن شتاب

 

این دهان بستی دهانی باز شد        کاو خورنده لقمه های راز شد

 

ضیف با همت چو ز آشی کم خورد     صاحب خوان آش بهتر آورد

 

ای پدر الانتظار      الانتظار                از برای خوان بالا مر دوار

 

 

...............................................................................................................................

 

توضیحات حقیر:

 

روزه در شریعت خودداریست از چیزهایی که روزه را باطل می کند و در حقیقت

 

روی گردانیدن از توجه به کل کائنات  و گفته اند:

 

 روزه جسد(شخصی که ظاهرا روزه است)نخوردن است،

 

روزه دل مراقبت دل است از وسوسه ها و گناهان، 

 

روزه   روح   عدم   توجه   به کل آفریده  ها،

 

 و روزه سرّّ غرق شدن  در دریای مکاشفه  و  مشاهده  است  .

 

انسانی  که به ظاهر  روزه است   (روزه صورت دارد)   افطارش هنگام شب

 

(اذان مغرب)  و   آنکه ظاهرا و باطنا روزه است افطارش در وقت دیدار و لقای

 

حضرت حق است .

 

 

 

مطالب   شعر ساده   بود   از توضیح   آن اجتناب  کردم  باز اگر سوالی هست   

 

دوستان بپرسن در حد معلومات خودم توضیحاتی میدهم.

 

 

 

 

                                                                                       یا علی

 

 

 

 

 

 

 

 

.........................................................................................................................

در جواب کامنت دوستی:مولوی شیعه یا سنی یا ...؟

 

هو

 

...

 


ادامه مطلب
نوشته شده توسط خاک پای مولانا در 86/06/25 |